Interview met happymom Daphne Deckers 

Of we een paar vragen mogen stellen over het moeder-schap vroegen we aan Daphne Deckers. We kregen meteen een enthousiaste reactie en hieronder kun je er alles over lezen.  Daphne Deckers (1968) is fotomodel geweest, presentatrice, actrice (in o.a. James Bond-film) en schrijfster van boeken en colums. Ze is getrouwd met Richard Krajicek en ze hebben samen 2 kinderen Emma  (1998) en Alec (2000).

1. Je hebt heel veel talenten! Wat wilde je vroeger als kind eigenlijk worden en wat vind je nu echt het leukste om te doen?
Schrijven is mijn grote liefde. Fotomodel ben ik al vijftien jaar niet meer, en acteren, tja… Ik heb met veel plezier All Stars gedaan, een Amerikaanse miniserie en een James Bond film, maar ik heb mezelf nooit een echte actrice durven noemen. Maar schrijven, dat blijf ik doen tot ik 80 ben. Ik vertaal toneelstukken, schrijf columns en kinderboeken, en heb vergevorderde plannen voor een roman. Inmiddels heb ik 15 boeken uitgebracht, maar iedere nieuwe titel voelt weer als een nieuw kindje. Dan ben ik toch weer zenuwachtig hoe erop gereageerd gaat worden, want in een boek leg je natuurlijk heel veel van jezelf. Hoewel ik alweer n miljoen boeken heb verkocht, blijf ik toch onzeker. En dat is maar goed ook, want schrijven mag nooit routine worden. Ik wil niet alleen de lezers blijven verrassen, maar ook mezelf. Schrijven is een vrij eenzaam beroep, dus ik ben blij dat ik af en toe buiten mag spelen in de vorm van Hollands Next Top Model. Dat is zo’n lekker hysterisch programma; echt een feestje om te mogen presenteren. Deze zomer gaan we weer los!

2. We hadden het er al over dat je een heel druk leven hebt; naast je kinderen Emma (11) en Alec (9) heb je bovendien ook nog een partner met een heel druk leven. Heb je een goede balans tussen je werk en de zorg voor jullie kinderen en heb je die balans altijd gehad? Hoe regel je het thuis allemaal?
Het klinkt inderdaad als een gekkenhuis, maar schrijven doe je natuurlijk thuis. Wat dat betreft is het een ideale baan om te combineren met de opvoeding van twee kinderen. Omdat Richard zijn eigen tijd kan indelen, is hij best veel thuis. Daar komt nog bij dat hij veel meer huishoudelijk talent heeft dan ik; hij is supergeorganiseerd en heeft energie voor tien. Maar Richard moet ook vaak naar het buitenland voor zijn werk als toernooi-directeur en hij speelt geregeld wedstrijden op de Senior’s Tour van bijvoorbeeld Roland Garros of Wimbledon. Dan heb ik gelukkig Daan, onze personal assistent, die kan bijspringen met het halen van de boodschappen en het maken van al die afspraken waar zoveel tijd in gaat zitten zoals loodgieters en verwarmingsmonteurs. Wat ook tijd vreet, is het sporten van de kinderen. Met name Richard vind het erg belangrijk dat de kinderen sportief zijn, dus behalve schrijver ben ik van beroep ook nog HB’er, van Halen en Brengen. Soms denk ik wel eens: wat dd ik toch allemaal voor ik kinderen had? Waar vulde ik mijn dag mee? Maar ik besef dat ik nu in de “gouden jaren” leef: ik ben uit de spuitluiers en het projectielbraken, klaar met het snoetenpoetsen en het billenvegen, maar de stressvolle puberteit is ook nog niet begonnen. Een heerlijke tijd met twee vrolijke, ongecompliceerde kinderen. Dat kan natuurlijk niet te lang duren want anders krijg ik geen nieuw boek vol, haha!

3. Ik kan me zo voorstellen dat het voor jullie als bekende nederlanders moeilijk is om anoniem naar een pretpark te gaan of in het bos te wandelen zonder dat er mensen naar jullie kijken of iets vragen. Vind je dat vervelend of hoort dat er nou eenmaal bij?
Als wij een dagje Efteling doen, zijn we een deel van de attracties - dat is nou eenmaal zo. Daar trek ik me al lang niks meer van aan. En we gaan gewoon in de rij staan. Je kunt overal een speciale VIP tour krijgen, maar dat vind ik voor de kinderen ongezond. Gewoon op je beurt wachten, geen gezeik. Emma en Alec kijken er niet meer van op wanneer iemand aan Richard een handtekening vraagt. Als we ergens paparazzi tegenkomen, dan lachen ze braaf. Ze weten niet beter. Ze beseffen wel dat het hebben van bekende ouders bepaalde voordelen kan opleveren. Zo mocht Alec tennissen met Rafal Nadal en ging Emma met mij mee achter de schermen van Hollands Next Top Model. Maar tegelijkertijd vinden ze het totl niet bijzonder. Laatst zeiden een paar tienerfans van Top Model helemaal opgewonden en giechelend tegen Emma: “Wat cool dat jouw moeder Daphne Deckers is!” Mijn dochter was met stomheid geslagen. “Cool?”, zei ze verontwaardigd tegen mij in de auto terug naar huis, “ik moet veel te vroeg naar bed! Ik mag nooit snoep in mijn broodtrommeltje! Lekker cool is dat!”

4. Stond de wereld voor jou op zijn kop toen je kinderen kreeg of ging het allemaal vanzelf, ben je een natuurtalent ook in het opvoeden van kinderen?
Ik ben totaal gn natuurtalent, haha! Daar gaan mijn boeken juist over. Ik had mijn derde opvoedboek natuurlijk nooit Pedagoochelen genoemd als het allemaal vanzelf was gegaan. Ik was als kind geen poppenmoeder, heb nooit gebabysit en kon nog geen plant in leven houden. De komst van Emma was een soort aardverschuiving. Vandaar dat ik mijn eerste boek ook De Geboorte van een Moeder heb genoemd: ik had echt het gevoel dat ik zelf ook opnieuw geboren was. Opeens was het voorbij met buiten de deur eten, lekker met mezelf bezig zijn en een gat in de dag slapen. Alles werd anders, ook tussen Richard en mij. Maar ik vond het ook verrassend luk, en heb mijn opvoedzoektocht zo grappig mogelijk proberen te omschrijven in mijn boeken zodat andere moeders zouden weten: godzijdank, ik ben niet de enige die 's ochtends wakker wordt en denkt: Wat Nu Weer.

5. Heeft het moederschap jou veranderd?
Nou en of. Ik heb in twee boekjes, Even aan mijn Moeder vragen en Vaders zijn Moeders met Ballen, mijn favoriete citaten over het vaderschap en het moederschap verzameld. Een van de grappigste n de eerlijkste vind ik nog altijd die van Madonna: “Vr mijn dochter werd geboren, was het ik, ik, ik. Nu is het ik, ik, ik en zij.” Wanneer je een kind krijgt, komt er iemand in je leven die belangrijker is dan jij zelf. Iemand die je je laatste adem zou geven. Het was alsof mijn hart uit mijn lichaam was gehaald en er armpjes en beentjes aan waren gemaakt. Ik ging ook anders naar mijn eigen moeder kijken, en naar mijn oma. Ik voelde me opeens onderdeel van een lange schakel. Ik lees in de krant dat steeds meer vrouwen ervoor kiezen om geen kinderen te krijgen, maar wat is er nu aardser, menselijker en mooier dan opgenomen worden in de circle of life?

6. Wat vind je belangrijk om je kinderen mee te geven aan opvoeding?
Zelfstandigheid. Veel kinderen zien hun ouders toch als een soort plantsoenendienst, die geld bij elkaar harken en de boel opvegen. Richard en ik werken allebei, dus ik heb geen tijd om hen de hele dag de kont na te dragen. En ik vind het belangrijk dat ze om zichzelf leren lachen. Het schijnt dat je voorzichtig moet zijn met het tere kinderzieltje, maar ik vind het niet gezond om alles maar mooi, prachtig en geweldig te vinden. Ze mogen ook best eens horen dat iets net is gelukt en het is alleen maar goed als we daar samen om kunnen lachen.

7. Je ziet er altijd fantastisch uit; moet je er veel aan doen om er zo goed uit te zien? (veel letten op je eten, veel sporten of zit het in je genen?)
Gh, dank je wel. Sommige bekende mensen geven graag de indruk dat ze fris en fruitig uit hun bed springen, maar dat is bij mij zeker niet het geval. Allereerst geloof ik niet in diten. Daar krijg je alleen maar honger van. Eigenlijk eet ik alles wat ik wil; ik eet alleen geen grote hoeveelheden. Chips kan best, je moet gewoon geen hele zakken leegeten. Als je wl veel wilt eten, is dat ook goed. Dan moet je alleen zorgen dat je meer verbrandt dan je binnenkrijgt. Ik train twee keer in de week met Susanne, mijn personal trainer, en ik doe iedere dag 200 sit-ups; honderd 's ochtends en honderd 's avonds. Hoewel ik van nature geen enthousiaste sporter ben, heb ik gemerkt wat een ongelooflijk verschil het maakt of je traint of niet. Je wordt niet alleen gladder, strakker en gespierder, maar je loopt ook rechterop en kunt veel meer aan. Veel moeders zeggen tegen mij dat sporten teveel tijd in beslag neemt, maar in de praktijk valt dat reuze mee. Ik heb een thuis-programmaatje van een kwartier; die tijd kan ik altijd wel ergens vinden. En neem nou die sit-ups. Tweehonderd lijkt heel veel, maar het duurt in totaal maar twee keer vier minuten. Daarnaast probeer ik het sporten voor mezelf leuk te maken. Zo heb ik bijvoorbeeld een tijdje bokstraining gevolgd en nu ben ik alweer een halfjaar fanatiek aan het street-dancen, waarbij we iedere maand een andere videoclip leren dansen.

8. Waar ga je het liefste heen op vakantie met het gezin?
Ik ga het liefst naar Spanje, waar we een vakantiehuis hebben. Als ik daar binnen kom, laat ik alles los. Ik heb het huis ingericht met veel hout, riet en Boeddha’s, waardoor het een heel rustige, natuurlijke, low key uitstraling heeft. Daar hoef ik cht niks. Maar eigen-lijk vind ik het overal leuk waar mijn gezin is. Ik ben zelf opgegroeid op een boerderij, en je kunt tegenwoordig in tenten kamperen bij een boer. Dat wil ik ook nog graag een keertje met Emma en Alec doen. Richard op een veldbed; ik vind het nu al leuk!

9. Is er nog iets wat je zou willen doen of vindt je het leven wat je nu leidt helemaal goed?
ik geloof heel erg in “bloeien waar je geplant bent”, oftewel genieten van het zijn en niet alsmaar iets willen worden. Maar dat neemt niet weg dat ik stiekem toch nog wel een aantal dromen heb, zoals het schrijven van een roman. Ik heb ook nog een aantal ideen voor nieuwe kinderboeken en ik zou het fantastisch vinden als een van mijn boeken werd verfilmd. Maar eerst ga ik nog genieten van het feit dat mijn kinderen nog een tijdje op de lagere school zitten. Volgend jaar na de zomer gaat Emma naar de middelbare school. Dan breekt er ook voor mij weer een heel nieuwe, spannende fase aan, waarbij Richard de honkbalknuppel alvast om het hoekje van de deur heeft gezet, haha.

10. Heb je nog een goede tip voor andere moeders?
Ja: relax. Laat je vooral niet aanpraten dat "niemand meer kan opvoeden", want de meeste ouders doen het prima en kennen hun eigen kind het beste.