Verjaardagsfeestje

Binnenkort is mijn dochter jarig. Dat levert voor mij altijd wel weer een extra stressfactor op. Vaderlief maakt zich niet druk en ach, ik zou het eigenlijk ook niet moeten doen, maar ik laat me alweer snel meeslepen want er borrelen toch meteen nogal wat vragen naar boven. Want wanneer vieren we het met de familie, welke kadootjes zijn pedagogisch verantwoord en wat vragen we aan de ene familie en wat aan de andere? Wanneer doen we het kinderfeestje, wie komen er (“ja schat, vraag dat ene meisje nou maar wel, want je bent op haar verjaardag ook geweest”) en wat gaan we doen op het kinderfeestje? En wat gaan we trakteren op school? Een zakje chips uitdelen in de klas vind ik nou eenmaal zelf niet leuk; dus ‘moet’ ik (van mezelf!) daar weer ontworpen doosjes voor maken, printen, knippen en plakken.
Vervolgens heb ik uren op internet zitten zoeken welke mogelijkheden er in de buurt zijn voor een kinderfeestje. De leukste 3 heb ik aan mijn dochter voorgelegd, maar ze kon geen keus maken. Het ene moment riep ze de manege en het volgende uur de overdekte speeltuin om het uur daarop weer te ‘besluiten’dat ze toch echt wilde gaan bowlen op haar kinderfeestje. We doen het maar gewoon dit jaar nog even thuis hakte ik de knoop door (ondertussen denkend dat ik me de moeite had kunnen besparen van het urenlang op het internet zoeken). “Jaah leuk” riep ze! Nou ja, gewoon ‘even’ thuis? Dat betekent toch wel weer een draaiboek in elkaar zetten voor de middag en kadootjes in huis halen voor de traktatiezakjes, grabbelton, lekkers voor te snoepen en lekkers voor te eten. Ach, als het allemaal maar leuk wordt en mijn dochter blij en gelukkig is; daar doe je het toch allemaal voor?